
پیمانشکنی طلحه و زبیر و حرکت سپاه عایشه به بصره
طلحه و زبیر به بهانهٔ عمره از مدینه به مکه رفتند و با عایشه و گروهی از بنیامیه همراه شدند. آنان خونخواهی عثمان را شعار کردند و با سپاهی که با پول کارگزاران پیشین فراهم شده بود به سوی بصره راه افتادند. علی این کار را شکستن بیعت دانست.
سخنان این رخداد
- سخن ۱۰۱رفتن طلحه و زبیر به بهانهٔ عمرهآن دو برای عمره از من اجازه خواستند؛ من هم با سوگندهای محکم از آنان پیمان گرفتم که خیانت نکنند، پیمانشکنی نکنند و تباهی به بار نیاورند، و سپس به آنان اجازه دادم.
- سخن ۱۰۴پاسخ به زبیر: بیعت با دست، نه دلسخنی از امام (ع) در پاسخ به ادعای زبیر که بیعت (پیمانِ وفاداری با رهبر) خود را توریه خوانده بود: ادعا میکند با دستش بیعت کرده و با دلش بیعت نکرده است! پس به بیعت اعتراف کرده و ادعای پنهانکاری در دل دارد.
- نامه ۱۵به طلحه، زبیر و عایشه پیش از جملاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به طلحه، زبیر و عایشه.