
آغاز خلافت و جنگ جملمدینه
بیرون رفتن از مدینه به سوی عراق
علی با چند صد نفر از مدینه بیرون رفت تا جلوی سپاه جمل را بگیرد، اما آنان زودتر به بصره رسیدند. او در ربذه راه را به سوی کوفه گرداند و از مردم کوفه یاری خواست. علی دیگر هرگز به مدینه بازنگشت.
دیدگاههای دیگر دربارهٔ تاریخ:
- اواخر ربیعالثانی ۳۶ ق (طبری)
- ربیعالاول ۳۶ ق (برخی گزارشها)
سخنان این رخداد
- خطبه ۴۳به مردم مدینه، پیش از جنگ جملستایش از آنِ خداست؛ خدای یکتای بیهمتا، یگانهٔ بینیاز؛ همان که نه از چیزی پدید آمد و نه آنچه را هست از چیزی آفرید.
- سخن ۱۰۳کنارهگیری سعد، اسامه و ابنعمر از جنگ جملاز شما خبرهای ناخوشایندی به من رسیده که برایتان نمیپسندم.
- سخن ۱۰۵به عمار: مغیره بن شعبه را رها کنای عمار! رهایش کن. به خدا سوگند، او از دین جز آنچه به دنیا نزدیکش کند، چیزی برنداشته است؛ و از روی عمد کار را بر خودش مبهم کرده تا تردیدها را بهانهای برای لغزشهایش قرار دهد.
- سخن ۱۰۶در ربذه، پاسخ به پیشنهادهای فرزندش حسن (ع)بنشین، پسرم! و مانند کنیزکان نزد من ناله و زاری مکن؛ و از آنچه من بهتر از تو میدانم دست نگه دار.
- نامه ۱۶ماجرای عثمان برای کوفیان، در راه بصرهاز بندهٔ خدا و ولیّ او، علی بن ابیطالب، امیر مؤمنان، به مؤمنان و مسلمانانِ کوفه، پیشانیِ یاوران (سرآمدِ یاریکنندگانِ دین) و کوهانِ عرب (بلندپایگان عرب). اما بعد، من شما را از ماجرای عثمان باخبر میکنم تا شنیدنش مانند دیدنش باشد: