سخنانسخن ۷۰۱ دقیقه خواندن
نیایش دربارهٔ نور پیامبر (ص) کنار قبرش
سخنی از امام (ع) هنگامی که رسول خدا (ص) را کنار قبر شریف نهاد
به گفتهٔ عنوان این بخش در کتاب، وقتی پیکر پیامبر را کنار قبر گذاشتند، امام این دعا و ستایش را دربارهٔ نور و مقام پیامبر خواند. زمان آن همان روز یا شب دفن در مدینه است.
خطاب به: خدا و پیامبر اکرم (کنار قبر)
ادامه از جایی که بودید: رفتن به همان بند
خدایا! این نخستینِ هر شمار و همراهِ جاودانگی است؛ نور توست که با آن بر تاریکیهای شبگون و بلندیهای نیستی چیره شدی، و او را به یاری خودت، از سوی خودت، به سوی خودت و برای شناخت خودت راهنما و راهبر قرار دادی. جانش نمونهٔ یکتایی در لاهوت (جهان الهی) است، و پیکرش نقشِ حقایقِ مُلک و ملکوت (جهان آشکار و نهان) است، و دلش گنجینهٔ آن زندهای است که نمیمیرد؛ طاووسِ کبریا (بزرگیِ خدا) و کبوترِ جبروت (شکوه و فرمانرواییِ خدا) است.
اللّهمّ هذا أوّل العدد، و صاحب الأبد؛ نورك الّذی قهرت به غواسق الظّلم، و بواسق العدم، و جعلته بك و منك و إلیك و علیك دالاّ دلیلا؛ روحه نسخة الأحدیّة فی اللاّهوت، و جسده صورة معانی الملك و الملكوت، و قلبه خزانة الحیّ الّذی لا یموت، طاووس الكبریاء و حمام الجبروت.
منابع (۱)
- ورد فی ناسخ التواریخ ج 4 (مجلد الرسول صلّی اللّه علیه و آله) ص 164. مرسلا.
متن عربی: «تمام نهج البلاغه»، جلد ۵، صفحهٔ ۲۸۲. «منابع» زیر هر بند، یادداشتهای گردآورنده به عربی است. گزارش خطا در این متن




