کلام علیسخن امیر مؤمنان، به فارسی ساده

نامه‌هانامه ۱۸۱ دقیقه خواندن

به ابوموسی: مردم را همراه هاشم بفرست

نامهٔ او (ع) به ابوموسی اشعری، کارگزارش در کوفه

اردوگاه ذی‌قار و فراخواندن کوفیانجمادی‌الاول ۳۶ قذی‌قار (یا ربذه)تاریخ محتمل

امام در ذی‌قار (یا پیش‌تر، هنگام توقف در ربذه) این نامه را با هاشم بن عتبه (مرقال) برای ابوموسی اشعری، فرماندار کوفه، فرستاد. از او خواست مردم را برای جنگ با بیعت‌شکنان بصره آماده کند و همراه هاشم روانه کند، بی‌آنکه جلویشان را بگیرد. به او یادآوری کرد که کوفه را فقط برای این به او سپرده که از یاوران او در راه حق باشد.

خطاب به: ابوموسی اشعری (عبدالله بن قیس)، فرماندار امام در کوفه

روی خط زمان

به دست هاشم بن عتبه بن ابی‌وقاص، که در آن او را به گردآوردن مردم فرامی‌خواند

مع هاشم بن عتبة بن أبی وقاص یحضّه فیه علی حشد الناس

برای جنگ با پیمان‌شکنان

لحرب الناكثین

به نام خداوند بخشندهٔ مهربان

بسم اللّه الرّحمن الرّحیم

از بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عبدالله بن قیس.

من عبد اللّه علیّ أمیر المؤمنین إلی عبد اللّه بن قیس.

درود بر تو.

السّلام علیك.

مؤمنان و مسلمانانی که نزد تو هستند، تا به سوی گروهی برویم که بیعت (پیمان فرمان‌برداری) مرا شکستند، پیروانم را کشتند و در اسلام این حادثهٔ بزرگ را به پا کردند.

قبلك من المؤمنین و المسلمین، لنتوجّه إلی قوم نكثوا بیعتی، و قتلوا شیعتی، و أحدثوا فی الإسلام هذا الحدث العظیم.

پس همین که او پیش تو آمد و نامه را به دستت رساند، مردم را همراهش به سوی من بفرست و او را معطل نکن؛ چرا که من تو را بر شهری که در آن هستی فرمانروا نکردم و بر سر کارت نگه نداشتم، مگر برای اینکه در راه حق دستیار من و در این کار یاور من باشی.

فأشخص إلیّ بالنّاس معه حین یقدم علیك و یقدّم الكتاب إلیك، و لا تحبسه؛ فإنّی لم أولّك المصر الّذی أنت فیه، و لم أقرّك علی عملك، إلاّ لأن تكون من أعوانی علی الحقّ، و أنصاری علی هذا الأمر.

و درود.

و السّلام.

منابع (۱)
  1. ورد فی الدر النظیم ص 340. مرسلا. و فی شرح نهج البلاغة لابن أبی الحدید ج 14 ص 8. عن أبی مخنف، عن الصقعب، عن عبد اللّه بن جنادة، عن علی علیه السّلام. و فی الجمل للمفید ص 242. مرسلا. باختلاف یسیر.

متن عربی: «تمام نهج البلاغه»، جلد ۷، صفحهٔ ۵۶. «منابع» زیر هر بند، یادداشت‌های گردآورنده به عربی است. گزارش خطا در این متن