حکومت و کارگزاران
۱۰۰ متن، به ترتیبِ روزگار علی.
۱۱ تا ۳۵ قپس از پیامبر: بیستوپنج سال صبر۱۰
- سخن ۷۸، میان ۱۵ تا ۱۸ قبه عمر: خودت به جنگ روم نروتو خوب میدانی که خدا، خدای بزرگ و برتر، پیامبرش محمد (ص) را برانگیخت در حالی که نفر دومی با او نبود؛ نه در زمین یاوری داشت و نه کسی بود که دشمنش را از او بازدارد.
- سخن ۷۹، میان ۱۹ تا ۲۱ قبه عمر: خودت به جنگ نهاوند نروپیروزی یا شکستِ این کار، به زیادی یا کمیِ نفرات نبوده است. این تنها دین خداست که او پیروزش کرده، و سپاه اوست که سربلندش ساخته و با فرشتگان یاریاش داده است؛ تا به جایی رسید که رسید و هر جا که سر برآورد، سر برآورد.
- سخن ۹۱، میان ۳۴ تا ۳۵ قمیانجی مردم نزد عثمانمردم پشت سر مناند. دربارهٔ کار تو با من سخن گفتهاند و مرا میان خودشان و تو میانجی و فرستاده کردهاند. به خدا سوگند، نمیدانم به تو چه بگویم!
- سخن ۹۳، ذیالقعده ۳۵ قبه ابنعباس: عثمان مرا شتر آبکش میخواهدای پسر عباس! عثمان فقط میخواهد مرا شترِ آبکشی با دلوِ بزرگ کند که پیوسته جلو بیایم و عقب بروم. برایم پیام فرستاد که بیرون بروم.
- سخن ۷۷، میان ۱۳ تا ۲۳ قزیورهای کعبه، در پاسخ به عمرقرآن زمانی بر پیامبر، محمد (ص)، نازل شد که داراییها چهار دسته بود: داراییهای مسلمانان، که خدا آن را در سهمهای معینِ ارث میان وارثان تقسیم کرد؛
- سخن ۸۶، میان ۳۲ تا ۳۳ قبه عثمان: عمار را تبعید نکنای عثمان! از خدا پروا کن و دست از سرِ عمار و دیگر صحابه (یاران پیامبر) بردار؛
- سخن ۸۷، میان ۳۳ تا ۳۵ قسرزنش مغیره بن اخنس در بگومگو با عثمانای پسرِ ملعونِ بینسل، و ای درختی که نه ریشه دارد و نه شاخه! ای پسرِ بردهٔ فراری! تو شرّ مرا کم میکنی؟!
- سخن ۸۸، میان ۳۰ تا ۳۴ قپاسخ به هدیهٔ اندک سعید بن عاصبنیامیه میراث رسول خدا (ص) را اندکاندک و قطرهقطره به من میدهند.
- سخن ۸۹، میان ۳۴ تا ۳۵ قدعوت عثمان به توبه در برابر شکایت مردمای عثمان! حق، سنگین و گواراست، و باطل، سبک و بیمارکننده است.
- سخن ۹۲، ۳۵ قآخرین سرزنش عثمان دربارهٔ مروانتو از مروان راضی نشدی و او هم از تو راضی نشد، مگر با بیرون بردن تو از دینت و فریب دادن عقلت.
۳۵ تا ۳۶ قآغاز خلافت و جنگ جمل۲۱
- خطبه ۴۲، میان ۳۵ تا ۳۶ قاصول بیعت و کنارهگیری شش تنستایش از آنِ خداست؛ نخستین ستوده، واپسین پرستیده، و نزدیکترین موجود.
- سخن ۹۴، ذیالحجه ۳۵ قپس از قتل عثمان: دیگری را بجوییدمرا به کار شما نیازی نیست.
- سخن ۹۵، میان ۳۵ تا ۳۶ قپاسخ به خواست کیفر شورشیان علیه عثمانای برادران من! من از آنچه شما میدانید بیخبر نیستم؛ اما چگونه توانی داشته باشم، در حالی که این شورشیان در اوج قدرت و شوکت خود هستند؟ آنان بر ما مسلطاند و ما بر آنان مسلط نیستیم!
- سخن ۹۷، میان ۳۵ تا ۳۶ قشرطهای بیعت ولید، سعید و مرواناما اینکه گفتید من شما را داغدار کردهام و به شما آسیب زدهام؛ این حق بوده که شما را داغدار کرده و به شما آسیب زده است.
- سخن ۹۹، میان ۳۵ تا ۳۶ قگلهٔ طلحه و زبیر از سهم برابرو شما چه میخواهید؟
- سخن ۱۰۰، میان ۳۵ تا ۳۶ قگلهٔ طلحه و زبیر از مشورت نکردنبر چیز اندکی خرده گرفتید و چیزهای بسیار را رها کردید؛ پس از خدا آمرزش بخواهید تا شما را بیامرزد. چرا به من نمیگویید در چه چیزی حقی داشتید و من شما را از آن کنار زدم؟
- نامه ۳، میان ۳۵ تا ۳۶ قبرابری همه در بیتالمال؛ به عمار و ابوالهیثماز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عمار بن یاسر و ابوالهیثم بن تیهان.
- سخن ۹۶، میان ۳۵ تا ۳۶ قبه ابنعباس: معاویه را بر شام نمیگمارمای پسر عباس! به خدا سوگند شک ندارم که این نظر برای سامان دادن به کار همین دنیای نقد (دنیای زودگذر) بهتر است.
- نامه ۷، میان ۳۵ تا ۳۶ قبه معاویه در نخستین روزهای خلافتاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به معاویة بن ابیسفیان. اما بعد، تو میدانی که من دربارهٔ شما حجت را تمام کردم و از شما روی برگرداندم، تا آنکه کاری پیش آمد که نه گریزی از آن بود و نه راهی برای جلوگیریاش.
- نامه ۸، میان ۳۵ تا ۳۶ قبه فرماندهان سپاه: حق مردم را کم نگذاریداما بعد، آنچه پیشینیان شما را نابود کرد، فقط این بود که حقِ مردم را از آنان دریغ کردند و مردم ناچار آن را خریدند؛ و مردم را به باطل واداشتند و آنان هم پیروی کردند. شما را دربارهٔ کشاورزانِ زمین به خدا سوگند میدهم که مبادا نزد شما به آنان ستم شود.
- نامه ۱۲، صفر ۳۶ قبه مردم مصر، همراه قیس بن سعداز بندهٔ خدا، علی بن ابیطالب، امیر مؤمنان، به هر مؤمن و مسلمانی که این نامهام به او میرسد.
- سخن ۱۰۳، ۳۶ قکنارهگیری سعد، اسامه و ابنعمر از جنگ جملاز شما خبرهای ناخوشایندی به من رسیده که برایتان نمیپسندم.
- نامه ۴۴، ربیعالثانی ۳۶ قبه عثمان بن حنیف در آستانهٔ جنگ جملاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عثمان بن حنیف.
- نامه ۱۸، جمادیالاول ۳۶ قبه ابوموسی: مردم را همراه هاشم بفرستاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عبدالله بن قیس.
- نامه ۱۹، جمادیالاول ۳۶ قبه ابوموسی: یا آماده شو یا کنار برواز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عبدالله بن قیس.
- نامه ۲۰، جمادیالاول ۳۶ قبه ابوموسی: کوفه را واگذار و برواز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عبدالله بن قیس.
- سخن ۱۱۲، جمادیالاول ۳۶ قبیعت مروانِ اسیر و آیندهٔ فرزندانشمگر پس از کشته شدن عثمان با من بیعت نکرد؟
- سخن ۱۱۶، جمادیالاول ۳۶ قخانهٔ بزرگ علاء و دنیاگریزی برادرش عاصمدر دنیا با این خانهٔ بزرگ چه میخواهی بکنی، در حالی که در آخرت به آن نیازمندتری؟ آری، اگر بخواهی با همین خانه به آخرت میرسی: در آن از مهمان پذیرایی میکنی، پیوند خویشاوندی را به جا میآوری، و حقها را از آن به صاحبان و جاهای خودش میرسانی؛ آن وقت است که با…
- سفارش ۵، جمادیالاول ۳۶ قبه ابن عباس هنگام گماشتن بر بصرهای پسر عباس! تو را به تقوای (خداپرهیزی و خودنگهداری) خدای ارجمند و بزرگ، و عدالت با کسانی که خدا کارشان را به تو سپرده است، سفارش میکنم.
- سخن ۱۰۲، میان ۳۶ تا ۳۷ قپاسخ به تهمت بنیامیه دربارهٔ خون عثماندروغ گفتند! آنان فقط فرمانروایی را میخواهند.
- نامه ۳۰، ۳۶ قعثمان بن حنیف و مهمانی اشراف بصرهاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عثمان بن حنیف.
۳۶ تا ۳۷ قکوفه و جنگ صفین۲۸
- نامه ۳۱، رجب ۳۶ قفرمانداری امانت است؛ به اشعث در آذربایجاناز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به اشعث بن قیس.
- سخن ۱۱۹، رجب ۳۶ قدرنگ در جنگ با شام تا مهلت جریرآماده شدن من برای جنگ با شامیان در حالی که جریر نزد آنان است، بستنِ راه شام است و بازداشتن مردمش از خیر، اگر خیر بخواهند.
- نامه ۳۳، رجب ۳۶ قدعوت معاویه به بیعت، به دست جریر بجلیاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به معاویه پسر ابوسفیان.
- نامه ۶۲، ۳۶ قبیعت من بر معاویه هم واجب استاز بندهٔ خدا، علی بن ابیطالب، امیر مؤمنان، به معاویه بن صخر بن حرب.
- نامه ۷۵، میان ۳۶ تا ۳۸ قپاسخ به محمد بن ابیبکر دربارهٔ قضاوتاز بندهٔ خدا، امیر مؤمنان، علی بن ابیطالب، به محمد بن ابیبکر.
- عهدنامه ۲، میان ۳۶ تا ۳۷ قپرهیزگاری و یاد آخرت، برای مردم مصراز بندهٔ خدا، امیر مؤمنان، علی بن ابیطالب، به مردم مصر و محمد بن ابیبکر.
- خطبه ۵۰، شوال ۳۶ قحرکت به سوی شام، پس از نماز مغربستایش از آنِ خداست هر بار که شبی فرا رسد و تاریک شود؛ و ستایش از آنِ خداست هر بار که ستارهای سر بزند و غروب کند.
- سخن ۱۲۰، شوال ۳۶ قنپذیرفتن تعظیم و هدیهٔ بزرگان انباراما این کاری که پنداشتید خوی و عادتی در میان شما برای بزرگداشت امیران است؛ به خدا سوگند، امیرانتان از این کار سودی نمیبرند. شما با این کار در دنیایتان خود را به سختی میاندازید و در آخرتتان بدبخت میشوید.
- سفارش ۷، شوال ۳۶ قپرهیزگاری و آیین لشکرکشی؛ به معقل بن قیسای معقل بن قیس!...
- سفارش ۸، شوال ۳۶ قمهار نفس و دانشآموزی؛ به فرماندهان پیشاهنگ سپاهای زیاد! هر صبح و شام، تقوای خدا (پرهیزگاری و خویشتنداری) پیشه کن.
- نامه ۹، ۳۶ قحق دوسویهٔ فرمانده و سپاهیانبه نام خداوند بخشندهٔ مهربان. از بندهٔ خدا، علی بن ابیطالب، امیر مؤمنان، به نگهبانان پایگاههای نظامی و مرزی.
- نامه ۱۰، ۳۶ قبه مأموران مالیات: از هوس بپرهیزید، منصف باشیداز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به مأمورانِ خراج. سلام بر شما.
- نامه ۱۴، ۳۶ قبرابری مردم در حق؛ به اسود بن قطبهاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به اسود بن قطبه.
- نامه ۳۸، ۳۶ قپرهیز سپاه از آزار مردم سر راهاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به کسانی از مأموران خراج (مالیاتِ زمینِ کشاورزی) و کارگزاران شهرها که سپاه از کنارشان میگذرد.
- نامه ۵۱، ۳۶ قفرماندهی مالک اشتر بر پیشاهنگان سپاهاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به زیاد بن نضر و شریح بن هانئ.
- وصیتنامه ۱، شوال ۳۶ قدستورهای اردوزدن و نگهبانی برای پیشاهنگان سپاهاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به زیاد بن نضر و شریح بن هانی.
- سخن ۱۲۹، صفر ۳۷ قدیروز فرمانده، امروز فرمانبر؛ پس از ماجرای داوریسخنی از او (ع) خطاب به مردم، پس از آنکه دربارهٔ داوری به آشفتگی افتادند و از کنار او پراکنده شدند: مردم! کار من با شما همواره همانطور بود که دوست داشتم، تا اینکه جنگ شما را فرسود و از پا درآورد.
- سخن ۵۷، میان ۳۶ تا ۳۷ قبه یاری که او را بسیار ستودسخنی از امام (ع) به مردی از یارانش که فراوان او را ستوده و از گوشبهفرمانی و پیروی خود به او گفته بود: کسی که شکوهِ خدای پاک در جانش بزرگ شده و جایگاهِ او در دلش والا است، سزاوار است که به خاطر همین بزرگی، هرچه جز خداست در چشمش کوچک باشد.
- سخن ۱۵۴، میان ۳۶ تا ۴۰ قپاسخ به پیشنهاد اصلاح عراق با شمشیراگر آنان را چیزی جز تباهیِ من به راه نیاورد، خدا به راهشان نیاورد.
- نامه ۲۲، رجب ۳۶ قبه ابن عباس دربارهٔ مردم بصره و بنیتمیماز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عبدالله بن عباس.
- نامه ۲۳، رجب ۳۶ قحقگویی و هشدار دربارهٔ فتنههای بصرهاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عبدالله بن عباس.
- نامه ۲۴، میان ۳۶ تا ۳۷ قتقسیم بیتالمال بصره میان مردماز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عبدالله بن عباس.
- نامه ۲۸، میان ۳۶ تا ۳۹ قبه زیاد بن ابیه: دست به بیتالمال نزناز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به زیاد بن ابیه.
- نامه ۲۹، میان ۳۶ تا ۴۰ قبه زیاد بن ابیه: فروتنی و میانهرویاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به زیاد بن ابیه.
- نامه ۳۵، میان ۳۶ تا ۴۰ قبرکناری بیسرزنش عمر بن ابیسلمه از بحریناز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عمر بن ابیسلمهٔ مخزومی.
- نامه ۴۰، میان ۳۶ تا ۳۹ قهشدار به مصقله: سهم همه در بیتالمال برابراز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به مصقله بن هبیره شیبانی.
- نامه ۴۲، میان ۳۶ تا ۴۰ قرفتار با غیرمسلمانان همپیمان، به عمر بن ابیسلمهاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عمر بن ابیسلمهٔ ارحبی.
- نامه ۵۷، میان ۳۶ تا ۳۷ قبه معاویه: برای آنچه میماند کار کناز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به معاویه پسر ابوسفیان.
۳۷ تا ۳۸ قداوری، خوارج و از دست رفتن مصر۱۵
- سخن ۱۳۲، ربیعالاول ۳۷ قشیون زنان همدان بر کشتگان صفینبدانید! من گواهی میدهم هر کس از آنان که بردبارانه و به امید پاداش خدا کشته شده، به شهادت رسیده است.
- سخن ۱۴۱، ربیعالاول ۳۷ قبه خوارج: قرآن را داور کردیم، نه مردانپس امام (ع) فرمود: ما مردان را داور قرار ندادیم؛ ما تنها قرآن را داور قرار دادیم.
- سخن ۱۴۲، ۳۷ قشعار خوارج، حقی که از آن باطل میخواهندخدا بزرگتر است!
- خطبه ۵۷، رمضان ۳۷ قنیرنگ عمرو عاص به ابوموسی در حکمیتستایش از آنِ خداست، هرچند روزگار گرفتاریِ سنگین و رویدادی بزرگ پیش آوَرَد؛ چراکه هر کس از مرگ بترسد از آن رهایی نمییابد، و به هر کس که ماندن را دوست بدارد ماندگاری نمیبخشند؛ و هر کس در پیِ آرزویش بتازد، با فرارسیدنِ مرگش به زمین میخورد. گواهی میدهم که جز…
- نامه ۶۹، ۳۷ قهشدار به ابوموسی اشعری هنگام داوریاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عبدالله بن قیس.
- سخن ۱۵۵، میان ۳۷ تا ۳۸ قدر سوگ مالک اشترآفرینِ خدا بر مالک!
- سفارش ۱۱، میان ۳۷ تا ۳۸ قبه مالک اشتر: سختگیری را با نرمی بیامیزبرای آن کار کسی جز تو نیست؛ پس به سوی آن برو، خدا رحمتت کند.
- نامه ۷۲، میان ۳۷ تا ۳۸ قفراخواندن مالک اشتر از نصیبین برای مصراز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به مالک بن حارث اشتر.
- نامه ۷۳، میان ۳۷ تا ۳۸ قمعرفی مالک اشتر به مردم مصراز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به مردمی که برای خدا خشم گرفتند؛ آن هنگام که در زمینِ او نافرمانی شد و حقِ او از میان رفت، و ستم خیمهٔ خود را بر نیکوکار و بدکار، و بر ماندگار و کوچکننده برافراشت؛ چنانکه نه کار نیکی مانده بود که دل به آن آرام گیرد، و نه کار…
- نامه ۷۴، میان ۳۷ تا ۳۸ قدلجویی از محمد بن ابیبکر برای فرستادن اشتراز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به محمد بن ابیبکر.
- عهدنامه ۳، میان ۳۷ تا ۳۸ قنامه به مالک اشتراین فرمانِ بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به مالک بن حارث اشتر در عهدنامهاش به اوست، هنگامی که او را به فرمانداریِ مصر گماشت: برای گردآوریِ خراج (مالیاتِ زمینهای) آنجا، جهاد با دشمنش، اصلاحِ کارِ مردمش و آبادانیِ شهرهایش. او را فرمان داد به تقوای (پرهیزگاری و…
- خطبه ۵۶، ۳۸ قشهادت محمد بن ابیبکر و سقوط مصرخدا را بر هر کاری که حکم رانده، و هر کرداری که مقدر کرده، و بر گرفتار شدنم به شما ستایش میکنم؛ ای گروهی که هرگاه فرمان میدهم فرمان نمیبرید، و هرگاه فرامیخوانم پاسخ نمیدهید! بدانید که مصر را بدکارانِ زورگو و ستمگر گشودند؛ همان کسانی که از راه خدا…
- نامه ۷۶، صفر ۳۸ قسوگ محمد بن ابیبکر و سقوط مصراز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عبدالله بن عباس.
- نامه ۱۳، میان ۳۷ تا ۳۸ قبه فرماندار مکه: حج و رسیدگی به مردماز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به قُثَم بن عباس.
- نامه ۳۹، میان ۳۷ تا ۴۰ قبه منذر بن جارود: درستکاری پدرت مرا فریفتاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به منذر بن جارود عبدی.
۳۸ تا ۴۰ قسالهای پایانی و شهادت۱۳
- نامه ۴۷، ۳۸ قبخشش و هشدار به مردم بصرهاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به هر مؤمن و مسلمانِ ساکن بصره که این نامهام بر او خوانده میشود.
- سخن ۱۳۷، میان ۳۸ تا ۳۹ قگریز مصقله بن هبیره به نزد معاویهخدا مصقله را رسوا و اندوهگین کند! کار بزرگان را کرد و خیانتِ بدکاران را مرتکب شد و چون بردگان گریخت.
- نامه ۴۱، میان ۳۸ تا ۳۹ قمطالبهٔ پانصد هزار درهم از مصقلهاز بندهٔ خدا، امیر مؤمنان، علی بن ابیطالب، به مصقله بن هبیرهٔ شیبانی.
- سخن ۱۵۷، ۳۹ قغارت انبار و گلایه از ستم مردم خودبه خدا سوگند، شما شرّ خودتان را هم از سر من کم نمیکنید؛ پس چگونه شرّ دیگران را از سرم کم میکنید؟! اگر مردمِ پیش از من از ستمِ حاکمانشان شکایت میکردند، من امروز از ستمِ مردمم شکایت میکنم!
- نامه ۴۶، ۳۹ قسرزنش کمیل برای رها کردن مرز هیتاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به کمیل بن زیاد نخعی.
- خطبه ۵۸، میان ۳۹ تا ۴۰ قخبرهای پیاپی از چیرگی یاران معاویه بر شهرهاستایش از آنِ خداست؛ خدایی که هیچ آسمانی آسمان دیگر را، و هیچ زمینی زمین دیگر را از او پنهان نمیکند. برای هر چیزی اندازهای قرار داد، و برای هر اندازهای سررسیدی، و برای هر سررسیدی نوشتهای، و برای هر کاری پاداشی، و برای هر چیزی حسابی.
- سخن ۱۵۶، میان ۳۹ تا ۴۰ قلشکرکشی بُسر به حجاز؛ چرا خودم نمیرومشما را چه شده است؟! آیا لال شدهاید که سخن نمیگویید؟!
- نامه ۲۶، میان ۳۹ تا ۴۰ قسرزنش ابن عباس برای بردن بیتالمالاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عبدالله بن عباس.
- نامه ۲۷، میان ۳۹ تا ۴۰ قسهم ابن عباس از بیتالمال، برابر دیگراناز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به عبدالله بن عباس.
- خطبه ۶۰، رمضان ۴۰ قحق فرمانروا و مردم، روزهای پیش از شهادتستایش از آنِ خداست، پروردگار جهانیان، و درود بر فرستادگان، و شریکی برای خدای یکتا و پایدار نیست؛ و درودهای خدا بر محمد و سلام بر او در میان جهانیان.
- سفارش ۶، میان ۳۸ تا ۳۹ قبه زیاد بن ابیه: دادگر باشبه عدالت رفتار کن و از زورگویی و بیدادگری بپرهیز؛ چرا که زورگویی به آوارگی میانجامد و به کیفر و انتقام شتاب میبخشد.
- نامه ۶۸، میان ۳۸ تا ۴۰ قهشدار به زیاد بن ابیه دربارهٔ فریب معاویهاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به زیاد بن ابیه.
- نامه ۷۱، میان ۳۸ تا ۳۹ قبه قثم بن عباس: شامیان در راه حجاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به قثم بن عباس.
۳۵ تا ۴۰ قدر سالهای خلافت۱۰
- سخن ۶۳، میان ۳۵ تا ۴۰ قحکم دو مردی که از بیتالمال دزدیدنداما این یکی، خودش از مال خداست و حدی (کیفر شرعی) بر او نیست؛ بخشی از مال خدا، بخشی دیگر را خورده است.
- سخن ۶۴، میان ۳۵ تا ۴۰ قپس دادن زکات مردی که سهمی نمیگرفتآیا از عطای ما (سهم بیتالمال) چیزی میگیری؟
- سخن ۶۷، میان ۳۵ تا ۴۰ قبه کارگزاری که ساختمانی باشکوه ساختسکههای نقره سرهایشان را بیرون آوردهاند! این ساختمان، توانگری را برایت به نمایش میگذارد.
- سخن ۹۸، میان ۳۵ تا ۴۰ قبه عبدالله بن زمعه که مال خواستاین مال نه از آنِ من است و نه از آنِ تو؛ این تنها فیء (غنایم و دارایی عمومی) مسلمانان و دستاورد شمشیرهایشان است.
- سخن ۱۳۶، میان ۳۵ تا ۴۰ قتصمیم به برچیدن بدعتهای تازه در دینسخنی از او (ع) دربارهٔ تصمیمش برای برچیدنِ بدعتهای نوساخته: اگر گامهایم از این لغزشگاهها بیرون آید و استوار شود، چیزهایی را دگرگون میکنم.
- سفارش ۹، میان ۳۶ تا ۴۰ قآیین گردآوری زکات و رفتار با مردمای بندهٔ خدا! به راه بیفت و از خدای یگانهای پروا کن که هیچ شریکی ندارد. هرگز دنیایت را بر آخرتت ترجیح نده؛ نگهدارِ چیزی باش که تو را در آن امین شمردم، و حقِ خدای عزوجل را در آن رعایت کن.
- سفارش ۱۰، میان ۳۶ تا ۴۰ قمالیات، نه از خوراک و پوشاک مردموقتی به سراغشان رفتی، که هیچ نیرویی جز از سوی خدا نیست، با آنان همانگونه رفتار کن که به تو فرمان میدهم؛ اگر از فرمانم سرپیچی کنی، خدا به جای من تو را بابت آن بازخواست میکند؛ و اگر خبر برسد که برخلاف فرمانم رفتار کردهای، برکنارت میکنم.
- نامه ۱۱، میان ۳۶ تا ۴۰ قوقت نمازهای روزانه، برای فرمانداراناز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به فرمانداران سرزمینها.
- نامه ۲۵، میان ۳۶ تا ۴۰ قبه یک کارگزار: حسابت را بفرستاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به (؟).
- عهدنامه ۱، میان ۳۶ تا ۴۰ قبه مخنف بن سلیم: فروتنی در گرفتن زکاتاین فرمانِ بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به مخنف بن سلیم أزدی در پیماننامهاش به اوست، هنگامی که او را برای گردآوری زکات فرستاد.