کلام علیسخن امیر مؤمنان، به فارسی ساده

نامه‌هانامه ۵۱۱ دقیقه خواندن

فرماندهی مالک اشتر بر پیشاهنگان سپاه

نامهٔ او (ع) به زیاد بن نضر و شریح بن هانئ

حرکت سپاه از نخیله به سوی شام۳۶ قکنار فرات، سوی شام، پس از گذشتن از رقه و در راه صفین؛ پیشاهنگان نزدیک سور الروم بودندتاریخ محتمل

سپاه امام از کوفه به سوی شام می‌رفت. دو فرمانده دستهٔ پیشرو، زیاد بن نضر و شریح بن هانی، در «سور الروم» با ابوالاعور سلمی، از سپاه شام، روبه‌رو شده بودند. امام مالک اشتر را فرمانده هر دو کرد و این نامه را برایشان فرستاد.

خطاب به: زیاد بن نضر حارثی و شریح بن هانی، فرماندهان پیشاهنگ سپاه

بخش‌هایی از این متن در نهج‌البلاغهٔ سید رضی هم آمده است: نامهٔ ۱۳

روی خط زمان

به نام خداوند بخشندهٔ مهربان

بسم اللّه الرّحمن الرّحیم

فضیلت‌ها و دوراندیشی مالک اشتر

از بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به زیاد بن نضر و شریح بن هانئ.

من عبد اللّه علیّ أمیر المؤمنین إلی زیاد بن النّضر و شریح بن هانئ.

اما بعد، من مالک بن حارث اشتر را بر شما دو نفر و بر هر کس که زیر فرمان شماست فرمانده کردم.

أمّا بعد؛ فإنّی قد أمّرت علیكما و علی من فی حیّزكما مالك بن الحارث الأشتر.

نهج‌البلاغه، نامهٔ ۱۳
منابع (۱)
  1. ورد فی وقعة صفین ص 154. مرسلا. و فی تاریخ الطبری ج 3 ص 565. عن أبی مخنف، عن خالد بن قطن الحارثی، عن علی علیه السّلام. و فی ناسخ التواریخ (مجلد أمیر المؤمنین علیه السّلام) ج 2 ص 59. مرسلا. و فی المستدرك لكاشف الغطاء ص 105. مرسلا.

پس به سخنش گوش دهید و فرمانش را اطاعت کنید؛ و او را زره و سپر خود قرار دهید.

فاسمعا له، و أطیعا أمره؛ و اجعلاه درعا و مجنّا.

نهج‌البلاغه، نامهٔ ۱۳
منابع (۱)
  1. ورد فی وقعة صفین. و ناسخ التواریخ.

زیرا او از کسانی است که نه بیمِ سستی‌اش می‌رود و نه بیمِ لغزشش؛ نه بیمِ کندی‌اش در کاری که شتاب به آن دوراندیشانه‌تر است، و نه بیمِ شتابش به کاری که درنگ از آن سزاوارتر است.

فإنّه ممّن لا یخاف وهنه و لا سقطته، و لا بطؤه عمّا الإسراع إلیه أحزم، و لا إسراعه إلی ما البط‌ء عنه أمثل.

نهج‌البلاغه، نامهٔ ۱۳
منابع (۴)
  1. من. ورد فی نسخة نصیری ص 156.
  2. رهقه. ورد فی تاریخ الطبری. بالسند السابق. و وقعة صفین. و ناسخ التواریخ ص 60. و المستدرك لكاشف الغطاء.
  3. سقاطه. ورد فی المصادر السابقة.
  4. البطاء. ورد فی تاریخ الطبری. بالسند السابق.

و به او نیز همان دستوری را دادم که به شما دو نفر داده بودم: اینکه جنگ با آن گروه را آغاز نکند تا با آنان روبه‌رو شود و دعوتشان کند و با آنان اتمام حجت کند، اگر خدا بخواهد.

و قد أمرته بمثل الّذی كنت أمرتكما به؛ أن لا یبدأ القوم بقتال حتّی یلقاهم فیدعوهم و یعذر إلیهم إن شاء اللّه.

و درود.

و السّلام.

منابع (۱)
  1. ورد فی المصدر السابق. و وقعة صفین. و ناسخ التواریخ. و المستدرك لكاشف الغطاء. باختلاف یسیر.

متن عربی: «تمام نهج البلاغه»، جلد ۷، صفحهٔ ۱۴۹. «منابع» زیر هر بند، یادداشت‌های گردآورنده به عربی است. گزارش خطا در این متن