کلام علیسخن امیر مؤمنان، به فارسی ساده

نامه‌هانامه ۳۹۱ دقیقه خواندن

به منذر بن جارود: درستکاری پدرت مرا فریفت

نامهٔ او (ع) به منذر بن جارود عبدی

داوری، خوارج و از دست رفتن مصرمیان ۳۷ تا ۴۰ قکوفه (نامه به استخر فرستاده شد)تاریخ تقریبی

امام شنید که منذر بن جارود، فرماندار او در استخر (فارس)، کارش را رها می‌کند، به شکار و سرگرمی می‌رود و از بیت‌المال به عرب‌های قوم خود می‌بخشد. او را سرزنش کرد و دستور داد به محض رسیدن نامه نزد او بیاید.

خطاب به: منذر بن جارود عبدی، فرماندار استخر

بخش‌هایی از این متن در نهج‌البلاغهٔ سید رضی هم آمده است: نامهٔ ۷۱

امام او را به فرمانداری اصطخر گماشته بود، اما او در بخشی از کارهایی که به او سپرده شده بود، در امانت خیانت کرد.

و قد كان استعمله علی إصطخر فخان الأمانة فی بعض ما ولاّه من أعماله

به نام خداوند بخشندهٔ مهربان

بسم اللّه الرّحمن الرّحیم

از بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به منذر بن جارود عبدی.

من عبد اللّه علیّ أمیر المؤمنین إلی المنذر بن الجارود العبدی.

منابع (۱)
  1. ورد فی

اما بعد، درستکاری پدرت مرا دربارهٔ تو فریب داد. گمان کردم که تو هم روش او را در پیش می‌گیری و راه او را می‌روی. اما از قرارِ گزارش‌هایی که دربارهٔ تو به من رسیده، تو در فرمان‌برداری از هوس خود از هیچ کاری فروگذار نمی‌کنی و برای آخرتت هیچ توشه‌ای باقی نمی‌گذاری.

أمّا بعد؛ فإنّ صلاح أبیك قد غرّنی منك؛ و ظننت أنّك تتّبع هدیه، و تسلك سبیله. فإذا أنت، فیما رقّی إلیّ عنك، لا تدع لهواك انقیادا، و لا تبقی لآخرتك عتادا.

منابع (۱)
  1. (**) من: أمّا بعد؛ فإنّ. إلی: دینك. ورد فی كتب الشریف الرضی تحت الرقم 71.

با ویران کردن آخرتت، دنیایت را آباد می‌کنی و با بریدن از دینت، به خویشاوندانت می‌رسی؛ و سخن خیرخواه را هم نمی‌شنوی، هرچند از سرِ دلسوزیِ خالصانه با تو سخن بگوید.

تعمر دنیاك بخراب آخرتك، و تصل عشیرتك بقطیعة دینك؛ و لا تسمع قول النّاصح و إن أخلص النّصح لك.

به من خبر رسیده است که تو بسیار کار خود را رها می‌کنی و برای سرگرمی و تفریح بیرون می‌روی؛ پی شکار می‌گردی و با سگ‌ها بازی می‌کنی؛ و برای بادیه‌نشینان قومت که نزدت می‌آیند، دستت را در مال خدا باز گذاشته‌ای، انگار ارث پدر و مادرت است.

بلغنی أنّك تدع عملك كثیرا، و تخرج لاهیا متنزّها؛ تطلب الصّید، و تلاعب الكلاب؛ و أنّك قد بسطت یدك فی مال اللّه لمن أتاك من أعراب قومك كأنّه تراثك عن أبیك و أمّك.

به خدا سوگند، اگر آنچه دربارهٔ تو به من رسیده راست باشد، شترِ خانواده‌ات و بندِ کفشت از تو بهترند! کسی که چنین صفتی داشته باشد، شایسته نیست که مرزی به دست او نگهبانی شود، یا کاری به دستش اجرا شود، یا جایگاهش بالا برده شود، یا در امانتی شریک شود، یا بر گردآوری مالیات امین شمرده شود.

و إنّی أقسم باللّه لئن كان ما بلغنی عنك حقّا، لجمل أهلك و شسع نعلك خیر منك. و من كان بصفتك فلیس بأهل أن یسدّ به ثغر، أو ینفّذ به أمر، أو یعلی له قدر، أو یشرك فی أمانة، أو یؤمن علی جبایة.

نهج‌البلاغه، نامهٔ ۷۱
منابع (۲)
  1. ورد فی تاریخ الیعقوبی ج 2 ص 203. مرسلا. و فی أنساب الأشراف ج 2 ص 163 الحدیث 183. مرسلا. و نهج السعادة ج 5 ص 23. مرسلا. باختلاف بین المصادر.
  2. خیانة. ورد فی نسخة العام 400 ص 427. و نسخة ابن المؤدب ص 303. و نسخة الآملی ص 309. و نسخة ابن أبی المحاسن ص 367. و نسخة الإسترابادی ص 510. و نسخة عبده ص 647.

پس به خواست خدای برتر، همین که این نامه‌ام به دستت رسید، نزد من بیا.

فأقبل إلیّ حین یصلك كتابی هذا، إن شاء اللّه - تعالی -.

نهج‌البلاغه، نامهٔ ۷۱
منابع (۱)
  1. حین تنظر فی كتابی. ورد فی تاریخ الیعقوبی ج 2 ص 203. مرسلا.

و درود.

و السّلام.

منابع (۱)
  1. ورد فی المصدر السابق. و فی نهج السعادة ج 5 ص 23. مرسلا.

متن عربی: «تمام نهج البلاغه»، جلد ۷، صفحهٔ ۱۲۵. «منابع» زیر هر بند، یادداشت‌های گردآورنده به عربی است. گزارش خطا در این متن