دورویی و نفاق
۱۳ متن، به ترتیبِ روزگار علی.

۳۵ تا ۳۶ قآغاز خلافت و جنگ جمل۴
- خطبه ۲۹، میان ۳۵ تا ۳۶ قخطبهٔ بالغه؛ نشانههای منافقانستایش از آنِ خداست؛ او که آغاز است و چیزی پیش از او نیست، و پایان است و چیزی پس از او نیست، و پیداست و چیزی بالاتر از او نیست، و پنهان است و چیزی فروتر از او نیست. او را میستاییم بر طاعتی که توفیقش را داد، و گناهی که از آن بازداشت. و پناه میبریم به خدا از…
- سخن ۱۰۴، ۳۶ قپاسخ به زبیر: بیعت با دست، نه دلسخنی از امام (ع) در پاسخ به ادعای زبیر که بیعت (پیمانِ وفاداری با رهبر) خود را توریه خوانده بود: ادعا میکند با دستش بیعت کرده و با دلش بیعت نکرده است! پس به بیعت اعتراف کرده و ادعای پنهانکاری در دل دارد.
- سخن ۱۰۵، ربیعالثانی ۳۶ قبه عمار: مغیره بن شعبه را رها کنای عمار! رهایش کن. به خدا سوگند، او از دین جز آنچه به دنیا نزدیکش کند، چیزی برنداشته است؛ و از روی عمد کار را بر خودش مبهم کرده تا تردیدها را بهانهای برای لغزشهایش قرار دهد.
- خطبه ۱۳، جمادیالاول ۳۶ قایمان و اسلام، در پاسخ عباد بن قیسپس امام (ع) فرمود: فردا که شد پیش من بیا تا در برابر گوشهای مردم به تو خبر دهم؛ تا اگر سخنم را فراموش کردی، دیگری آن را برایت نگه دارد؛ چون سخن مانند شتر رمیده است؛ یکی آن را میگیرد و دیگری از دستش میدهد.
۳۶ تا ۳۷ قکوفه و جنگ صفین۲
- نامه ۵۰، میان ۳۶ تا ۳۷ قمعاملهٔ دین عمرو عاص با دنیای معاویهاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به بینشانِ بریدهنسل، پسرِ بینشانِ بریدهنسل، عمرو بن عاص بن وائل، کینهتوز و دشمنِ محمد و خاندان محمد در جاهلیت (دورانِ پیش از اسلام) و اسلام.
- نامه ۲۹، میان ۳۶ تا ۴۰ قبه زیاد بن ابیه: فروتنی و میانهرویاز بندهٔ خدا، علی، امیر مؤمنان، به زیاد بن ابیه.
۳۷ تا ۳۸ قداوری، خوارج و از دست رفتن مصر۲
- سخن ۱۴۳، ۳۷ قپاسخ به بُرج بن مُسهِر، شاعر خوارجخاموش باش، خدا زشتت کند، ای دندانریخته! به خدا سوگند، زمانی که حق آشکار شد، در آن میان وجودت ناچیز بود و صدایت پنهان؛ تا وقتی که آشوب پدیدار شد و باطل نعره کشید، همچون شاخ بز سر برآوردی!
- وصیتنامه ۲، ۳۷ قسفارشهای پدر به فرزندش حسناز پدری فانی، معترف به گذشت زمان، که عمرش رو به پایان است...
۳۵ تا ۴۰ قدر سالهای خلافت۱
زمانِ گفتن روشن نیستبیتاریخ۴
- خطبه ۱۷خطبهٔ غرّاء، در تشییع یک جنازهاز چه میگریند؟
- سخن ۱۵پند به ابنعباس: از امیدواران بیعمل نباشاز کسانی نباش که بی عمل به آخرت امید دارد، و توبه (بازگشت به خدا) را با دراز کردنِ
- سخن ۵۹به ستایشگری که امام به او بدگمان بودمن پایینتر از آنم که به زبان میآوری، و بالاتر از آنم که در دل داری.
- دعا ۴پناه از یکی نبودن درون و بیرونخدایا! به تو پناه میبرم از اینکه در نگاهِ تیزِ چشمها ظاهرم نیکو شود، و در آنچه برای تو در دل پنهان میدارم باطنم زشت شود؛ و با همهٔ آنچه تو از من آگاهی، در پیِ خودنماییِ خودم برای مردم بمانم؛ پس خوبیِ ظاهرم را به مردم نشان دهم و با بدیِ کارم به سوی تو…